HARMONIE SINT MICHAEL HULDIGT JUBILARISSEN OP DE SINT MICHAELSDAG
Op de feestdag van haar patroonheilige “Sint Michaël” zet Harmonie Sint Michaël uit Heugem traditioneel haar jubilarissen van dat jaar in de spotlights. Op zondag 28 september eert ze maar liefst 6 leden voor hun trouwe dienst als muzikant en lid van de Limburgse Bond van Muziekgezelschappen. Saxofoniste Angelique Oligschläger viert haar 40-jarig jubileum, maar is eigenlijk al 45 jaar muzikante. Erevoorzitter Lou Claessens en hoornist Patrick Lardenoije, ieder 40 jaar, fagotiste Ella Berens 25 jaar en moeder en dochter Irmgard en Sara Kruchten zijn allebei 10 jaar geleden als klarinettisten gestart in Heugem. Een prachtig sextet aan mensen. De huldiging vindt plaats op Sint Michaëlsdag, die traditioneel start met het opluisteren van de Sint Michaëlsmis en een bezoek aan het kerkhof. De huldiging en aansluitende receptie, waar iedereen van harte welkom is, vindt plaats in Gemeenschapshuis De Klaekeburg en begint om 13.00 uur.
40 (+5) jaar
Angelique Oligschläger ontvangt haar speldje voor 40 jaar, maar is eigenlijk al 45 jaar muzikant, sinds 1980. Door corona is haar huldiging 5 jaar geleden niet gebeurt, maar dat maken we dit jaar meer dan goed. Angelique haar muzikale carrière start in 1980. Zij wordt, samen met 7 andere meisjes, lid van de Fanfare Kunst en Vriendschap in Partij. De vader van Angelique had zich er hard voor gemaakt dat er nu eindelijk ook dames lid mochten worden van de fanfare die in 1950 was opgericht. De familie Oligschlägers staat bekend als een familie van veel dirigenten en muzikanten. Angelique krijgt saxofoonles van dirigent Paul Oligschläger. Ze blijft uiteindelijk 27 jaar lid van de fanfare. Ze leert tijdens een van de concoursen Jos kennen, die mee komt spelen op trompet. Samen krijgen ze twee dochters en verhuizen ze uiteindelijk naar Heugem. De fanfare komt op een laag pitje te staan. Met twee kleine kinderen en de afstand wordt het steeds moelijker om aan alle verplichtingen te voldoen.
In Heugem sluit Angelique zich aan bij zaate hermenie ‘Dao zien ze toch’ en leert steeds meer mensen kennen. Zo slaat ook de vonk over tussen Angelique en Peter Hermans tijdens de Rochusbroonk nu 13 jaar geleden. De muziek, die in Angelique haar leven dus ook de liefdes oplevert, blijft kriebelen en het is uiteindelijk Harrie Beckers die haar overhaalt om een keer op vrijdagavond te komen meespelen. Ze start op sax tenor, maar binnen enkele weken speelt ze toch weer op haar oude vertrouwde alt-sax. Angelique blijkt uit het juiste hout gesneden. Is een enorm gemotiveerde muzikant, altijd aanwezig. Ze treedt niet graag op de voorgrond, maar is voor alles te porren. Of het nu buffetbemensing is op het Preuvenemint, verkleedpartijtjes tijdens harmonie-feestjes, flyeren voor de Rochusbroonk. Het maakt haar allemaal niks uit, ze doet overal aan mee. Als een van de leden van de activiteitencommissie denkt en werkt ze mee aan het samenstellen van het jaarprogramma van de vereniging.
Als je aan Angelique vraagt wat het nu voor haar betekent zo’n harmonie of fanfare, antwoordt ze; het samen muziek maken blijft zo mooi. De repetitieweekenden, voorbereidingen op concoursen en uiteindelijk een mooi concert geven. En dat je nooit te oud bent om te leren, blijkt nu Angelique na 45 jaar saxofoon spelen, de kans om op les te gaan bij Edison Alejandro Mesa Roman niet voorbij liet gaan. Angelique is een echt verenigingsmens, die de hele saxofoongroep op sleeptouw neemt.
40 jaar
We maken in 1985 kennis met Lou Claessens, vader van tamboer Robert en schoonbroer van Harrie Beckers. Muziek speelde in zijn jeugd geen grote rol. Lou groeide op in het Heugemer Molenstraatje, als een van de acht kinderen in een gezin waar voetbal meer vooropstond dan ‘de meziek’. Toch kwam hij bij de harmonie terecht: er was behoefte aan bestuurlijke ervaring. Na enige aarzeling trad hij toe tot het bestuur en al snel nam hij zelfs de rol van voorzitter op zich. Het was een periode vol beweging: er kwam een opleidingsprogramma voor jonge muzikanten en de voorbereidingen voor het 80-jarig jubileum, dat tegelijk de broodnodige financiële middelen moest opleveren.
In 1987, met Lou als voorzitter en onder leiding van Piet van Sloun, ging de harmonie na tientallen jaren weer op concours. De vereniging bloeide: drumband, majoretten en harmonieorkest maakten samen een hechte en succesvolle club. Lou zette zich bovendien in als voorzitter van het bouwteam dat een nieuwe accommodatie realiseerde. In 1990 verrees een voor die tijd uniek gemeenschapshuis met uitstekende akoestiek, dat tot op de dag van vandaag een warme thuishaven voor de harmonie is.
Met de komst van dirigent Martin Hendriks beleefde de harmonie in 1991 een absoluut hoogtepunt tijdens Lou’s voorzitterschap. Na een promotie met lof der jury werd de vereniging in dat jubileumjaar ook nog eens landskampioen. Daarnaast was Lou de drijvende kracht achter de befaamde wielerdriedaagse, die zorgde voor een prachtig sponsorbedrag.
Na tien jaar voorzitterschap werd het voor Lou steeds moeilijker dit te combineren met zijn drukke baan. In 1995 trad hij terug, maar niet zonder verdiend benoemd te worden tot erevoorzitter. Achter de schermen bleef hij de harmonie trouw en ondersteunde hij waar mogelijk, bijvoorbeeld als voorzitter van de feestcomités voor het 95-jarig jubileum (2001) en het bijzondere 100-jarig bestaan in 2006.
Tot op de dag van vandaag trekt Lou nog altijd graag mee wanneer de harmonie acte de présence geeft, en staat hij het huidige bestuur met raad en daad terzijde.
De 2e 40-jarige jubilaris Patrick Lardenoije stamt uit een muzikale familie. Het was niet meer dan vanzelfsprekend dat hij ook ‘bij de muziek’ ging. Al ging zijn voorkeur toen veel meer uit naar ‘de voetbal’. Patrick kan zich nog goed herinneren dat bij zijn opa Simon, ook hoornist maar vooral voorzitter van de harmonie in Heugem, thuis in de Lochterstraat altijd instrumenten in huis stonden. Ook zijn vader Harrie en ooms Pim en Michel zaten bij de harmonie. Op 9 jarige leeftijd ging Patrick op solfègeles bij John Thoma in Amby, waar Patrick vanaf de 4e klas vanuit Heugem heen was verhuisd. Hij haalde aansluitend 4 graden op hoorn op de muziekschool. De harmonie vond Patrick eigenlijk verschrikkelijk, in zo’n uniform. Hij speelde in die tijd veel liever in het symfonieorkest op de muziekschool bij de alom bekende dirigent Aerts.
In 1985, op 17 jarige leeftijd lukt het Gilbert Lahaut Patrick warm te maken om zich toch aan te sluiten bij harmonie Sint Walburga in Amby, die in voorbereiding op een bondsconcours zaten. Hij wordt aanmeld bij de LBM, nu 40 jaar geleden. In militaire dienst krijgt Patrick de kans om als hoornist bij de Geniekapel in Vught zijn diensttijd te voldoen. Een prachtige tijd, met veel mooie herinneringen. Als Patrick terugverhuisd naar Heugem is het weer Gilbert, die de kapsalon in Heugem heeft en inmiddels ook muzikant bij Heugem, die Patrick overhaalt om in Heugem te komen spelen. Patrick maakt de overstap. Hij herinnert zijn start in Heugem als een warm bad. Iets waar Patrick zelf ook altijd voor zorgt bij nieuwe leden. Dit is in de periode net na het vertrek van dirigent Martin Hendriks.
In 2010 viert Patrick zijn 25-jarig jubileum in Heugem. Patrick blijft een trouw lid, is er altijd bij. Zijn familie en vrienden weten dat ze op vrijdagavond niet op Patrick hoeven te rekenen bij feestjes of verplichtingen. Tot 22.30 uur is hij altijd bezet. Patrick vertelt dat het muziek maken altijd zijn eerste motivatie is geweest om 40 jaar lid te zijn van een muziekgezelschap. Maar in de loop der jaren wordt de vriendschap, de ontspanning aan het einde van een werkweek en de gesprekken met vooral ‘de vrowluij vaan de hermenie’ een nog grotere motivator. Aan het repetitieweekend in een verlaten hotel in België koestert Patrick misschien nog wel de mooiste herinneringen.
Een kwart eeuw
Ella Berens woonde 25 jaar geleden met haar gezin in de Eyldergaard. Haar zonen zaten daar op Basisschool De Spiegel en kregen blokfluitles van Jos Beckers, de toenmalige dirigent van Harmonie Sint Michaël. Tijdens de voorspeelmiddag van de kinderen spoorde een bestuurslid ouders aan om ook een instrument te gaan leren. Ella had als jong meisje wel noten geleerd, op blokfluitles gezeten en orgel leren spelen, maar had er verder niks meer mee gedaan. Ella had net dit duwtje in de rug nodig om het muziek maken weer op te pakken. Ze koos voor klarinet en ging op les bij Selinda Meli. Binnen 5 jaar werkte ze zich op tot graad C. Ella kwam al snel meespelen in het korps op 3e klarinet. Ze stroomde door naar 2e klarinet.
Tot het moment dat Michel Bergenhuizen dirigent in Heugem was. Hij maakte, als fagotspeler in het LSO, Ella enthousiast om opnieuw op les te gaan en dan wel op fagot. Van 2005 tot 2014 zat Ella op les bij Michel en stroomde uiteindelijk via het leerlingenorkest, waar ze de fagotpartij kon uitproberen door naar het harmonie-orkest. Haar klarinetpartij moest ze in die tijd er wel voor opofferen.
Aangezien goede fagotspelers schaars zijn, ging Ella in 2009 mee naar het WMC met de harmonie van Gronsveld. Haar eerste concourservaring, die best wel een indruk heeft achtergelaten. Deelname aan het bondsconcours met Heugem in 2010 onder leiding van Inge Alberti is een van de hoogtepunten uit haar 25 jarig jubileum. Het resultaat dat boven verwachting hoog was en de uitgelaten sfeer waren een enorme beloning voor het harde werken.
Ella is naast een trouwe en gedreven muzikant, een actief lid die er niet voor terugdeins om ook andere taken binnen de vereniging op te pakken. Ze heeft in al die jaren vaak meegeholpen met het organiseren van activiteiten zoals theaterconcerten en repetitieweekenden. Daarnaast is Ella een belangrijke kracht binnen de muziekcommissie en met name op het gebied van digitalisering van het enorme muziekarchief.
De ontspanning die samen muziek maken brengt, zorgt ervoor dat Ella er nog steeds bij is. En als het aan haar ligt blijft ze dit doen tot het niet meer gaat.
10 jaar
Irmgard en Sara Kruchten
Moeder en dochter vieren allebei hun 10-jarig jubileum bij Harmonie Sint Michaël. Maar Irmgard is haar leven lang al muzikant. Geboren en getogen in Wolder als Irmgard Costongs begon ze in de leeftijd van 7 jaar, gestimuleerd door haar muzikale moeder, op blokfluitles via Harmonie Wilhelmina, de blauwe van Wolder. Na 2 jaar werd de keuze gemaakt voor klarinet. In eerste instantie niet omdat ze dat instrument nu graag wilde, maar meer omdat er behoefte was aan veel klarinetjes. Er speelde meer familie van Irmgard bij de blauwe. Ze kreeg les van muzikanten uit het korps. Tot ze een jaar of 28 was speelde Irmgard mee in bij Wilhelmina in Wolder en vierde hier ook haar 12,5 jarige lidmaatschap.
Irmgard trouwde en verhuisde naar Heugem. Door een combinatie van studeren en werken bleef er te weinig tijd over en moest ze helaas afscheid nemen van harmonie Wilhelmina in Wolder. Ze bleef wel actief in de muziek bij ‘Vocal Group Alliance’, het koor van de Annakerk, waar ze vanaf haar 19e bij zong. Haar liefde voor muziek maken en met name klarinet gaf ze mee aan haar 3 dochters Sofie, Sara en Roos, die toen ze oud genoeg waren allemaal op klarinetles gingen bij de harmonie in Heugem.
Toen ze, 10 jaar geleden, ver genoeg waren om bij het leerlingenorkest te gaan spelen, pakte Irmgard het klarinetspelen ook weer op. Naast het meespelen in het leerlingenorkest, maakte Irmgard ook de stap naar het harmonie-orkest. Dit was in de periode dat onze huidige dirigent Twan Cox het stokje overnam van Inge Alberti. De jaren in Wolder, met name met alle concertreizen, waren geweldig. Zo ook het concours met Heugem in Roermond. En de mooie projecten in de samenwerking van de diverse leerlingenorkesten in de regio. Het samen muziek maken en ergens naartoe werken blijft de drijfveer voor Irmgard. Je kunt op vrijdagavond na een week werken nog zo moe aan de repetitie starten, maar ontspannen en met nieuwe energie weer naar huis gaan. Dat is wat muziek maken kan doen.
Middelste dochter Sara, viert samen met haar moeder, haar 10 jarig lidmaatschap. Op 8 jarige leeftijd leerde Sara, samen met oudere zus Sofie, notenleer tijdens de blokfluitles van Selena op de Anne Frankschool in Heugem. Door het virus van mam gingen de beide meisjes aansluitend op klarinetles via Kumulus bij Jan Snijders. Sara startte samen met Sofie, Eef, Tessa en Marvin bij het leerlingenorkest van de harmonie. En ze is er best een beetje trots op dat zij als enige van dit clubje nog is overgebleven.
Sara herinnert zich nog goed dat ze in 2017 mocht voorspelen voor dirigent Twan om toegelaten te worden tot het grote harmonie orkest. Ze vond het doodeng. Maar dat was nergens voor nodig. Ze was er klaar voor. Mooi op tijd om in 2019 mee op concours te gaan, haar eerste concourservaring. Het leverde Sara nog een tv optreden op als jongste muzikant binnen het korps. En een super leuke tijd met het repetitieweekend in Wijlre als hoogtepunt.
Toen in 2021 wegens corona de klarinetles in een online versie moest plaatsvinden, is ze met les gestopt. Het was echt vreselijk, herinnert Sara zich. Sara is nu 18 jaar, net gestart met haar opleiding pedagogiek aan de hogeschool in Sittard. Ze is blij dat ze als jong meisje een muzikale opleiding heeft gehad en een instrument heeft leren spelen.
